Πόνος – Άλγος – Οδύνη

Asclepius Hygeia - Marble from Thermi ThessalonikisΔεν υπάρχει καθολικά και διαχρονικά αποδεκτή αντίληψη για τον πόνο. Ο κάθε άνθρωπος τον κρίνει και τον αξιολογεί με το δικό του σύστημα αξιών. Επίσης δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να μην έχει βιώσει πόνο.

Ήδη από τα ομηρικά χρόνια αναφέρεται ο Πόνος και τα Άλγεα (Άλγη) ως παιδιά της Έριδας που βασανίζουν τους ανθρώπους και κάποτε και τους θεούς. Αλλά όπως ο πόνος είναι αρχαιότατο βιολογικό φαινόμενο, το ίδιο αρχαία είναι και η αναζήτηση τρόπων για την αντιμετώπισή του.

Υπάρχουν αρκετές λέξεις για να εκφραστεί ο πόνος (πολλές σε συνεχή χρήση στη γλώσσα μας από τα ομηρικά χρόνια έως τις ημέρες μας): άλγος, οδύνη, πόνος, νευραλγία, κεφαλαλγία, ημικρανία, αυχεναλγία, κυνάγχη, πονόδοντος, πονόκοιλος, κωλικός, ισχιάς, οσφυαλγία, ποδάγρα, στηθάγχη, ωδίνες τοκετού. Όλες οι σχετικές έννοιες έχουν αναμφισβήτητα ένα κοινό σημείο: προκαλούν δυσφορία και δυσάρεστα συναισθήματα στα άτομα που τις βιώνουν. Αυτά, παρά το γεγονός ότι ο πόνος εξελίχτηκε σε διάστημα εκατομμυρίων χρόνων ως μηχανισμός ωφέλιμος για την επιβίωση των ζωικών οργανισμών ώστε εγκαίρως να αντιδρούν σε καταστάσεις που βλάπτουν ή εμπεριέχουν τον κίνδυνο θανάτου.

Μεγάλη επιδημιολογική μελέτη (Breivik H. et al, 2006 University of Oslo) έδειξε ότι το 19% του ενήλικου πληθυσμού της Ευρώπης υποφέρει από χρόνιο πόνο. Στα άτομα αυτά καταγράφηκαν σημαντικές επιπτώσεις στην κοινωνική και επαγγελματική τους ζωή. Οι πιο συχνές αιτίες χρόνιου πόνου είναι οι παθήσεις του μυοσκελετικού, ενώ σύμφωνα με άλλη μελέτη, ο πόνος στη μέση είναι η πιο συχνή αιτία επίσκεψης σε γιατρό. Ακόμη, το 20% των ασθενών με χρόνιο πόνο παρουσιάζουν επίσης βαριά κατάθλιψη, ενώ παράλληλα καταγράφεται και σημαντική αύξηση της κατανάλωσης αναλγητικών. Τελικά, μια μειοψηφία μόνο του πληθυσμού παρακολουθείται από ιατρούς ειδικούς στην αντιμετώπιση του πόνου, και μόνο οι μισοί από αυτούς τους ασθενείς λαμβάνουν κατάλληλη αγωγή. Η ατελής αναλγητική αγωγή δημιουργεί στον άρρωστο την εντύπωση ότι το ενδιαφέρον του γιατρού είναι μειωμένο ή ότι ο γιατρός δεν επαρκεί, γεγονός που κλονίζει την εμπιστοσύνη στη θεραπεία. Δεν αποτελεί λοιπόν υπερβολή να ειπωθεί ότι και στη χώρα μας μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού ζει με τον πόνο του.

Comments are closed.