Ιατρείο πόνου

Η αντιμετώπιση των επώδυνων νόσων είναι ένας εξελισσόμενος κλάδος της Ιατρικής. Στόχος είναι η ανακούφιση του πόνου, η αποκατάσταση της λειτουργικότητας και η βελτίωση της ποιότητας της ζωής του ατόμου. Καλύπτει την ανάγκη για φροντίδα του ασθενούς σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα.

Η Αλγολογία είναι μία νέα ιατρική εξειδίκευση που ασχολείται με την αντιμετώπιση των επώδυνων παθήσεων. Αναγνωρίζει τη σύνθετη φύση του πόνου και τον προσεγγίζει  από τη σκοπιά του ειδικού. Ο ιατρός που προσφέρει τις υπηρεσίες του στο ιατρείο πόνου είναι ήδη κάτοχος μίας ιατρικής ειδικότητας (συνήθως αναισθησιολογίας) και εν συνεχεία έχει εξειδικευθεί στον τομέα αυτόν.

Η Διεθνής Ένωση για τη Μελέτη του Πόνου (IASP) ορίζει τον πόνο: “ως μια δυσάρεστη αισθητηριακή και συναισθηματική εμπειρία που συνδέεται με πραγματική ή πιθανή ιστική βλάβη ή απλώς περιγράφεται ως τέτοια’’.

Ο πόνος είναι ένας μηχανισμός προστασίας του ατόμου. Σε χρόνιες καταστάσεις όμως έχει ως αποτέλεσμα παθοφυσιολογικές διεργασίες που έχουν βλαπτικές επιδράσεις στον οργανισμό, δεν προσφέρει κάποιο όφελος για την επιβίωση και μετατρέπεται σε δυνάστη.

Όσον αφορά στο μηχανισμό του πόνου: Ο ιστικός τραυματισμός οδηγεί στην απελευθέρωση αλγογόνων μεσολαβητών και πυροδοτεί μια σειρά αντιδράσεων. Σε τοπικό επίπεδο κινητοποιείται μια φλεγμονώδης διαδικασία, ενώ νευρικές απολήξεις μέσω χημικού ή και μηχανικού ερεθισμού μεταδίδουν σήματα από την περιφέρεια στο κεντρικό νευρικό σύστημα όπου ερμηνεύονται ως αίσθηση άλγους. Η βίωση της αλγεινής εμπειρίας δεν εξαρτάται όμως μόνο από τα ίδια τα ερεθίσματα, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος τα αντιλαμβάνεται (μηχανισμοί ενίσχυσης ή καταστολής) και τα μεταφράζει ως δυσάρεστα (πόνος). Σκοπός των παραπάνω είναι να σηματοδοτηθεί ο κίνδυνος (αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων) και να κινητοποιηθούν οι ενδογενείς μηχανισμοί επιδιόρθωσης της βλάβης. Μια ενορχηστρωμένη διαδικασία στην οποία συμμετέχουν το νευρικό, παρακρινές, ενδοκρινικό και ανοσοποιητικό σύστημα.

Pain scaleΗ θεραπεία ασθενών που βιώνουν επώδυνες καταστάσεις ξεκινά με τη λήψη ιατρικού ιστορικού, την κλινική εξέταση και τον ενδεδειγμένο εργαστηριακό και απεικονιστικό έλεγχο. Είναι σημαντικό να αποφευχθούν λανθασμένοι διαγνωστικοί όροι και περιγραφές που θα εμπλέξουν ιατρό και ασθενή σε μη κατάλληλες εξετάσεις και σε λανθασμένες προσδοκίες.
Η θεραπευτική αντιμετώπιση καθοδηγείται από το ιστορικό του πόνου, την έναρξη, την ένταση, τη διάρκεια, τις συνθήκες που τον ανακουφίζουν ή τον επιβαρύνουν και τις ανατομικές δομές που συμμετέχουν στον προκαλούμενο πόνο.

Η αναλγητική αγωγή για την ανακούφιση των ασθενών στο ιατρείο πόνου μπορεί να απαιτεί εύρος ικανοτήτων και τεχνικών όπως:

  • Κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή
  • Παρεμβατικές διαδικασίες (νευρικοί αποκλεισμοί, νευρόλυση, νευροδιέγερση)
  • Τεχνικές όπως: διαδερμική ηλεκτρική διέγερση (TENS), έγχυση σε επώδυνα σημεία (trigger points), αρθρικές διηθήσεις
  • Φυσικοθεραπεία, χειροπρακτική
  • Βελονισμός, ηλεκτροβελονισμός
  • Τεχνικές χαλάρωσης, ύπνωση, βιοανάδραση
  • Συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη
  • Συνεργασία με άλλες ιατρικές ειδικότητες

Στις περισσότερες περιπτώσεις γίνονται συνδυασμοί διαφορετικών μεθόδων (πολυδιάστατη προσέγγιση) και καταρτίζεται ένα εξατομικευμένο πλάνο θεραπείας σύμφωνα με τις ανάγκες του ασθενούς.

Comments are closed.